Ik ben fan van Albert Camus. Dat mag geweten zijn. Camus had door dat het leven absurd is en het zoeken naar een betekenis erin even zinloos is als het zoeken naar een goeie grap in een zaalshow van Geert Hoste of een goed geschreven dialoog in een aflevering van Familie. Een man naar mijn hart. Diezelfde Camus lijkt ook een niet onbelangrijke invloed te zijn op The Airing of Grievances, een uppercut van een plaat door Titus Andronicus. Lang geleden dat een cd mij vanaf de eerste noten zo een trap in mijn noten gegeven heeft. Het klinkt alsof The Clash, The Pogues, Bruce Springsteen en Neutral Milk Hotel collectief beslist hebben om samen met Conor Oberst van de vroege Bright Eyesperiode een plaatje op te nemen. Het vormt wonderwel een zeer intens en coherent, waarin de zanger zijn existentiële Weltschmerz witheet van woede uittiert, keelt, en krijst. Een welgemeende fuck you van formaat!