Gisterenavond trad Lily Allen aan in een volgestouwde AB. Enkele bedenkingen.

Het publiek: zoals verwacht. Hoofdzakelijk hyterische krijsende tienermeisjes en geile bokken. En natuurlijk het obligate lesbokoppel dat recht voor mij post gevat had. Helaas zijn lesbokoppels in het dagelijkse leven nooit zo knap als in de films, dus op zich had ik daar niet veel aan. Het was dan ook nog eens een klef koppel en een te enthousiast meedoend koppel, wat resulteerde in een constant aritmisch heupwiegen, de armen bij vrijwel elk nummer in de lucht, waardoor mijn zicht drastisch belemmerd werd, of overmatig handgeklap. Klapvee.

Het optreden zelf: ook hier niet echt verrassingen. Een zeer degelijke en aanstekelijke show, waaruit bleek dat de nummers uit de eerste plaat toch nog net iets meer pit hebben dan die van de nieuwe. Het is een beetje als Disney of Sesamstraat from hell. Luchtige popdeuntjes met teksten die eigenlijk niet voor kinderen geschikt zijn. Pop met weerhaakjes. Een evenwichtige set met als hoogtepunten "fuck you", "smile", "littlest things", "LDN" en "Not Fair".

Leuk om tussendoor te doen: "Met het vrouwtje naar...". Telkens dat zinnetje zeggen en dan toevoegen naar welk irritant optreden je wel eens meegesleurd zou kunnen worden in een relatie. vb: "met het vrouwtje naar Bon Jovi", "met het vrouwtje naar marco borsato", "met het vrouwtje naar Scala", met het vrouwtje naar snow patrol",...

Lily Allen zelve: Miauwkes! Lily kan toveren. Mijn lange broek was toen ze opkwam plotseling enkele maten kleiner. En Lily zelf had ofwel koud, ofwel was ze heel blij dat ze mocht optreden. Aangezien het nogal warm was, gok ik op het laatste. Toen ze van schoenen wisselde verzocht ze een van de geilaards op de eerste rij om niet onder haar kleedje te kijken. Voor alle duidelijkheid, ik stond op de vierde rij. Helaas. Ook een zeer aanstekelijke podiumpresence. Ook hier zorgde het contrast tussen het lieftallige meisje en haar volwassen teksten voor een spetterend contrast.

Conclusie: het was de 25 euro meer dan waard.